Wojny Klonów

P&O 348: Czy Ryloth w końcu się kręci?

9



Dziś na pytanie o „Wojny klonów” i stare EU odpowiada Leland Y. Chee.

P: W 21 odcinku „Wojen klonów” Liberty on Ryloth widzimy zarówno dzień i noc na tej samej półkuli. Myślę, że to może mieć związek z ruchem obrotowym Ryloth, mam rację?



O: Podczas, gdy poprzednie kanoniczne źródła opisywały Ryloth jako planetę, której część z jednej strony ma wieczny dzień, a druga wieczną noc, to sceny w serialu ukazują obszar Ryloth na którym jest zarówno dzień i noc. To wymagało poprawienia ciągłości kanonu, więc dzięki ruchowi obrotowemu na planecie da się doświadczyć dnia i nocy. Kiedy pojawiają się konflikty między serialem telewizyjnym a istniejącym Expanded Universe, staramy się dostosować EU tak by pasowało do serialu, a tym samym było wierne prawdziwej wizji „Gwiezdnych Wojen” George’a Lucasa jak to tylko możliwe.

D23 2019: Filoni o zakończeniu „The Clone Wars”

YouTube
5

D23 jeszcze trwa, ale najważniejsze panele już niestety za nami. Niemniej wciąż docierają do nas nowe informacje. Jedna z dziennikarek IGN-u przeprowadziła krótki wywiad z Dave'em Filonim na temat TCW.



Dlaczego zatem siódmy sezon będzie ostatnim? Dave jest bardzo szczęśliwy, że dostał szansę dokończenia serii, którą traktuje jak osobisty projekt. Choć część osób, z którymi pracował, poszła dalej, to kluczowych graczy miał przy sobie. Zakończenie dogłębnie przemyślał i włożył w nie nie tylko to, czego nauczył się od Lucasa, lecz także to, czego dowiedział się od Favreau przy „The Mandalorian”. Ale nadszedł już czas, by dla niego ten rozdział się zakończył.

Filoni wie, że fani kochają bohaterów serialu, dlatego nie jest wykluczone, że zobaczymy ciąg dalszy ich historii, jak to było na przykład w „Rebels”. Reżyser zdradził też, że „zawsze teraz będziemy robić” animacje w duchu/stylu TCW. Czyżby delikatna aluzja do nowego projektu? Wedle Dave'a wszyscy doceniają medium, jakim jest animacja, a on sam nadal jest związany z drużyną z Lucasfilm Animation. Potem dodał, że zobaczymy dlaczego właściwie serial się kończy dopiero w samym finale, ale to nie oznacza, że nie można robić „innych, ekscytujących rzeczy”.

Na koniec dziennikarka zapytała go o to, czy może kiedyś zobaczymy aktorskie wersje animowanych postaci, na przykład Ahsoki. Filoni roześmiał się dość charakterystycznie (reżyser nie umie za bardzo ukrywać emocji), stwierdził, że nigdy nie należy mówić „nigdy”, że to interesujący pomysł, oraz że musimy poczekać. Dla niego bohaterowie animowani są równie prawdziwi, co ci grani przez aktorów. Cóż, Saw Gerrera już doczekał się filmowego debiutu, a są dość mocne przesłanki mówiące o tym, że w „The Mandalorian” zobaczymy (Spoiler):Katee Sackhoff jako Bo-Katan(Koniec Spoilera). Jednak czy brutalny świat „Mando” to miejsce dla byłej Jedi? Nie zostaje nam nic innego, tylko czekać i się przekonać.

Zapraszamy do dyskusji na forum.

D23 2019: Data premiery siódmego sezonu „The Clone Wars”

Różne
10

Podczas prezentacji Disney+ na D23 głównymi atrakcjami były przede wszystkim zwiastun „The Mandalorian” i oficjalne potwierdzenie serialu o Kenobim. Ale znalazło się też pięć minut dla TCW. Debiutu siódmego sezonu serialu możemy spodziewać się w lutym 2020.



Dodatkowo Filoni powiedział kilka słów dla Entertainment Weekly:

To będzie [ostatni sezon]. To będzie zwieńczenie historii, którą wspólnie zaczęliśmy ja i [George Lucas]. Po tym może być dużo opowieści dziejących się później z wieloma tymi bohaterami. Ale jeśli chodzi o mnie, osobiste reżyserowanie „Wojen klonów”, zrobiłem cztery ostatnie odcinki. To koniec czegoś, co do czego mam bardzo dobre przeczucia.

Cześć historii faktycznie miała swój ciąg dalszy w „Rebeliantach” i szeroko rozumianego EU. I kto wie? Może jeszcze zobaczymy bohaterów TCW w innych mediach.

Zapraszamy do dyskusji na forum.

Analiza zwiastuna siódmego sezonu „The Clone Wars”

Różne
6

Od Celebration minęło już trochę czasu, lecz chyba nie jest jeszcze za późno na spojrzenie na zwiastun czekających nas odcinków TCW. Niestety do tej pory nie został on wypuszczony w oficjalnej wersji, więc jakość obrazków pozostawia nieco do życzenia.



Zacznijmy od aktu „Bad Batch”, który nadal jest dostępny na Oficjalnej, jeśli ktoś jeszcze nie oglądał. Wydaje się, że za wiele się nie pozmieniało, bo wszystkie ujęcia wyglądają dokładnie tak samo. Na obrazkach powyżej widać choćby mistrza Windu w akcji, planetę Anaxes, gdzie dzieje się część opowieści (drugim miejscem akcji jest Skako Minor) czy admirała Trencha (teraz jako cyborga).

Zatem zmian niby nie ma, choć ciekawe czy Disney na pewno nie ocenzuruje pewnych rzeczy. Po pierwsze, przy pierwszym spotkaniu ze Złą Partią zmodyfikowane klony zaczynają opowiadać o swej niedawnej walce z robalami, niejakimi yalvikami. Hunter mówi, że gdy odcięli królowej żądło, to wszystkie samce chciały ich zjeść, na co Tech wtrąca się i oznajmia, że chodziło im raczej o parzenie się. Po drugie, (Spoiler):śmierć Trencha z rąk Anakina jest dość brutalna(Koniec Spoilera), a zarówno „Rebelianci”, jaki i „Ruch Oporu” mają o wiele niższy poziom przemocy. Pożyjemy, zobaczymy.



Drugi akt to prawdopodobnie „Ahsoka's Walkabout”, choć nawet na zwiastunie widać drobne zmiany, więc kto wie jak bardzo pierwotny pomysł zostanie zmodyfikowany. Szczegóły na jego temat ujawniono w 2016 (a wszystkie możliwe cytaty, informacje i rysunki zebrała Team Ahsoka tu i tutaj), więc pokrótce przypomnijmy: Ahsoka odeszłaby z Zakonu na poziom 1313, gdzie spróbowałaby żyć jak zwykła osoba. Tam spotkałaby Nyksa Okamiego, chłopaka, który nie przepadał za Jedi, ale który by jej się spodobał. Miałby on też kłopoty z lokalnym półświatkiem. Potem Togrutanka miała (Spoiler):znaleźć starożytną świątynię Sithów, położoną głęboko pod budynkiem należącym do Jedi - i ten wątek akurat trafił do kanonu dzięki „Tarkinowi” Jamesa Lucena. Dziewczyna wróciłaby na powierzchnię planety, by ostrzec Radę o swoim odkryciu, a potem miała dowiedzieć się o przeciwniku zagrażającym Yodzie. Podążając za nim, dotarłaby wraz z Anakinem znowu do podziemi Coruscant, aż na najniższy poziom, do wspomnianej świątyni. „Nieomal” starłaby się z Sidiousem (lub Dooku, różnie źródła mówią)(Koniec Spoilera), a potem ruszyłaby na Mandalorę, by pomóc Bo-Katan. I wydaje się, że ta pierwsza część jak najbardziej się zgadza. Jak widzieliśmy podczas Celebration, Ahsoka będzie miała zapowiadane lata temu kłopoty ze skuterem, trafi głęboko, aż na poziom 1313.



Ale potem pojawiają się pierwsze zmiany - jak już pisaliśmy, miejsce niedoszłego chłopaka Tano zajęły siostry Martez, choć wydaje się, że poglądy polityczne będą miały zbliżone. Na obrazku wyżej widać jedną z nich, Rafę bądź Trace. W goglach i czerwonym płaszczu wygląda niemal jak ludzka wersja Honda Ohnaki.



Ale oczywiście sielanka nie potrwa długo i na drodze dziewczyn staną wielkie roboty i Pyke'owie. Ci ostatni mogą być interesujący ze względu na możliwe powiązania z „Hanem Solo”. Ale z drugiej strony wydaje się, że wyżej wspomniany w spoilerze wątek został całkowicie zmieniony, bo nie ma nic, co by wskazywało, że nadal istnieje - no chyba że twórcy uznali, że nie pokażą go w zajawce. Na Togrutankę zwróci też uwagę Mandalorianka, która zapewne prędzej czy później ściągnie ją na swoją ojczystą planetę.



Zanim opuścimy glob, warto przyjrzeć się temu budynkowi. Wygląda bardzo reprezentacyjnie jak na podziemia, które do tej pory były przedstawiane jako brudne i zaśmiecone.



Jedna z sióstr mówi, że Ahsoka może mieć problemy, ale od czego jest własny statek. I faktycznie przyjaciółki opuszczą planetę. Tu zaczyna robić się naprawdę ciekawie, bo drugi obrazek prawdopodobnie przedstawia nam Kessel. Wskazywałaby na to kolorystyka i tematyczne powiązanie z Pyke'ami. Trzeci zaś budzi najwięcej pytań, ale wśród fanów pojawił się (niepoparty niestety faktami) głos, że oto dziewczyny idą przed oblicze rodziny królewskiej z Kessel. Była ona wspomniana w kanonie w przewodnikach po „Rebeliantach” i „Solo”. Mamy niby pewnego rodzaju straż, nie zgadza się nieco zielone, żywe otoczenie, ale może to inna strefa klimatyczna lub glob? Na czele pochodu kroczy czerwony Twi'lek.



Pojedynek z Pyke'ami - ciężko powiedzieć czy na Coruscant, czy na innej planecie. Zauważmy, że Ahsoka będzie musiała radzić sobie bez mieczy.



Skoro o tychże mowa, to podczas aktu „The Siege of Mandalore” panna Tano odzyska dawną broń, ale z niebieskimi kryształami, nie wiedzieć czemu. E.K. Johnston w swojej powieści opisała je jako zielone, bo tak też przedstawił je Filoni na pracy koncepcyjnej. Miejmy nadzieję, że zmiana zostanie dobrze wytłumaczona.



To kolejny element, o którym już wiemy - jedna z kompanii klonów (w pracach koncepcyjnych oznaczona jako 332) pomaluje hełmy we wzory Ahsoki. Żołnierze ruszą do walki razem z nią na Mandalorze.



Bo-Katan oczywiście też wróci, a razem z nią członkowie oddziału Nocnych Sów. Za przywódczynią widać kobietę, która była na Coruscant.



Tu tweet zamiast obrazka. Atak, który wykonuje Ahsoka w kanonierce, bardzo przypomina ruchy Aanga z intra „Legendy Korry”. A przypomnijmy, że Filoni pracował kiedyś nad prequelem tego serialu, czyli „Legendą Aanga”.



Podczas bitwy o Mandalorę akcja będzie się działa również w powietrzu - i widać, że latanie z pomocą plecaków odrzutowych ewidentnie było inspirowane wyczynami Ezry i Sabine w „Rebeliantach”. Być może też tutaj zobaczymy Anakina w myśliwcu, choć ciężko stwierdzić na sto procent z którego odcinka pochodzi ujęcie.



Tutaj też nie wiadomo skąd pochodzi scena, ale prawdopodobnie właśnie z „Oblężenia Mandalory”. Akt ma się dziać tuż przed „Zemstą Sithów” i w jej trakcie, dlatego pasowałoby, aby właśnie w tym momencie, tuż przed końcem wojny, Rex wspominał towarzyszy.



Pojedynek z Maulem - walka tak wspaniała, że ma podobno przyćmić wszystko to, co widzieliśmy do tej pory. Sam Ray Park użyczył Zabrakowi ciała w technice motion capture. Batalia była wspomniana w „Rebeliantach”, więc zapewne możemy spodziewać się kolejnych aluzji do drugiego serialu. Miejsce pojedynku wygląda na salę tronową, w której Sith potykał się z Pre Vizslą, choć może jest ono tylko podobne.



Na koniec zostały ujęcia, które ciężko gdziekolwiek przypisać - może zawieruszyły się gdzieś z „Bad Batch”, może pochodzą jeszcze z innej historii. Na pierwszym obrazku widzimy prawdopodobnie Y-wingi atakujące jakiś budynek. Na drugim na pierwszy plan wysuwają się działa przeciwlotnicze. Fioletowo-różowe niebo sugeruje glob inny niż Coruscant, Kessel czy Mandalora, choć kto wie - i na Ziemi sklepienie przyjmuje różne barwy.

Wbrew pozorom trailer nie zdradza zbyt wiele, ale może to i dobrze - tym więcej czeka na nas niespodzianek, gdy siódmy sezon „The Clone Wars” zadebiutuje w końcu na Disney+.

Zapraszamy do dyskusji na forum.

Celebration Chicago 2019: Panel „The Clone Wars”

Różne
22

Wczoraj, prócz zwiastuna „The Clone Wars Revival” odbył się panel dotyczący przyszłych odcinków. Na początek małe sprostowanie: podczas streamu poszła wieść, że nowe epizody będą wchodziły w skład sezonu szóstego, teraz podobno okazuje się, że to jednak siódmy. Niestety nie podano najważniejszej informacji, to jest daty premiery na Disney+, ale podczas imprezy przewijała się plotka, że ma to podobno nastąpić po „The Mandalorian”, także jeszcze sobie poczekamy. Tym bardziej, że część scen jest ewidentnie jeszcze nieskończona.

Panel prowadził Warwick Davis, a dołączyli do niego Dave Filoni, Ashley Eckstein, Dee Bradley Baker i Sam Witwer. Spotkanie rozpoczęło się od pokazania filmu podsumowującego wszystkie dotychczasowe sezony. Potem Filoni zaczął mówić, że na początku obawiał się robienia serialu jeszcze raz, bo wiedział jak jest to wymagające. Ale namówiła go Carrie Beck i ludzie od Disney+. Wyzwaniem jest przede wszystkim skala: o ile ta w „Rebels” jest dość mała, o tyle w TCW bitwy są o wiele większe. Na ekranie potrafią być dziesiątki klonów. Baker wtrącił się i dodał, że nie myślał, że kiedykolwiek jeszcze zagra żołnierzy Republiki.

Ashley powiedziała, że atmosfera tajemniczości wokół serialu jest tak silna, że czasem nawet aktorzy nie wiedzą co się do końca dzieje. O powrocie serii dowiedziała się od Dee (lub też „kapitana Reksa” jak ma go wpisanego w telefonie) w SMS-ie, gdy była w Disneylandzie. Aktor nieco bał się pisać do niej. Umowa poufności, czyli tak zwane NDA, jest tu bardzo silna. W „Revival” będzie dwanaście odcinków i Dave stwierdził żartobliwie, że tylko tyle, bo dłużej aktorzy nie wytrzymaliby z ujawnieniem sekretów. Mówiąc jeszcze raz o swoim Drzewie Zaufania (nawiązanie do panelu „Rebels”), wyjawił, że jego zdaniem aktorzy nie znajdują się nawet w tym samym ogrodzie - innymi słowy, że nie mówi im za wiele.



Dzięki nowej technologii poprawiono modele postaci, zwłaszcza twarze, co zresztą widać na zwiastunie. Pokazano klip z odświeżonej wersji „Bad Batch”, po którym Dave doszedł do wniosku, że lepiej jest oglądać SW, niż o nim mówić. Baker ma słabość do tej konkretnej grupy klonów.



Eckstein miała problem z powrotem do głosu młodszej wersji Ahsoki, ale dzięki Filoniemu i jego wskazówkom wszystko się udało. Togrutanka po odejściu ze świątyni będzie miała nowy strój, coś w rodzaju kombinezonu. Ashley od razu stwierdziła, że musi zrobić coś takiego na potrzeby Her Universe. Była padawanka będzie próbowała odnaleźć się w nowej rzeczywistości bez wsparcia przedstawicieli Zakonu i na poziomie 1313 Coruscant spotka siostry Trace i Rafę Martez. Dziewczyny żyły zupełnie inaczej niż ona i miały inny pogląd na wojny klonów. Tu warto na chwilę cofnąć się do roku 2016 i tamtejszego Celebration, a konkretnie panelu o Tano. Podczas niego podano szczegóły wyżej wymienionej historii, tylko że zamiast dziewczyn rolę towarzysza Togrutanki miał odgrywać Nix, łotrzyk i spryciarz; pojawiały się sugestie, że byłby jakiś wątek romantyczny pomiędzy tą dwójką. Wygląda na to, że chłopak wypadł z historii na korzyść sióstr. Jakakolwiek jest prawda, nie odniesiono się do tego podczas rozmowy. Tak czy siak, Ahsoka będzie nieco zagubiona, przez co po raz pierwszy chyba będzie zachowywać się jak osoba w swoim wieku. Ale Eckstein uważa, że nastolatka w tych odcinkach będzie stawała się tym, kim będzie w „Rebeliantach”. Na pewno zmieni swój światopogląd na pewne sprawy. Pokazano fragment, który kiedyś przewijał się na konwentach, czyli kłopoty ze skuterem repulsorowym.





Oblężenie Mandalory stanie się centralnym punktem nowych odcinków. Witwer bardzo chciał wiedzieć co się tam stało, skoro Maul występuje w tych odcinkach, ale Dave nie chciał mu powiedzieć. Dopiero pani Filoni podczas obiadu zapytała męża, czy może zdradzić tajemnicę. Reżyser myślał o tych epizodach bardziej niż o czymkolwiek innym. Nowy strój Maula, niegdyś Dartha, oparto na tym, co widzimy w „Hanie Solo”, a zresztą Zabrak ma być charakterem zbliżony właśnie bardziej do swojej inkarnacji z TCW czy spin-offa niż zmęczonego życiem starca z „Rebeliantów”. Dal Sama epizody z Mandalory to najlepsze, co do tej pory zrobili z tą postacią. Czeka nas między innymi widoczny przez chwilę w zwiastunie pojedynek z Ahsoką - a do choreografii Filoni zatrudnił samego Raya Parka, który wykonywał akrobacje w stroju motion capture. „Bo jak Maul walczy, to walczy”, powiedział. Ma to być podobno najlepsza batalia na miecze w całym serialu.



Powróci Bo-Katan i będzie odgrywała kluczową rolę w historii. Ponownie przemówi głosem Katee Sackhoff. W historii zobaczymy też moment, w którym klony oddadzą część Ahsoce, malując sobie hełmy w jej barwy. Pokazany niżej klip jest jeszcze nieskończony.



Potem na scenę dołączyła reszta clonewarsowej rodziny: Matt Lanter, James Arnold Taylor, Tom Kane, Catherine Taber i Matthew Wood. Taylor powitał widownię słynnym „Hello there”, na co Wood nie pozostał mu dłużny i odparł równie sławnym „General Kenobi. You are a bold one!” (45:46 na filmie z panelu, kto ciekaw). Kane stwierdził, że to działa jak aplikacja, a gdy poproszono go o wyjaśnienie, powiedział, że aktorzy tak się zżyli ze swoimi bohaterami, że automatycznie potrafią „wejść” w głos. Musiał przeprowadzić się na drugi koniec Stanów, więc niestety nie miał już okazji nagrywać wspólnie razem z resztą. Na koniec Filoni powiedział, że TCW tak działa na publiczność, bo jest to dzieło Lucasa - a on sam uczył się od mistrza.

Film z panelu jest dostępny poniżej. Gdyby powyższe klipy zdjęto z YouTube'a, są one w 22:17, 30:37 i 40:48. Dla wszystkiego wstawiamy jeszcze wywiad z Filonim ze streama, jednak nie ma tam niczego nazbyt ciekawego.





Zapraszamy do dyskusji na forum.

Celebration Chicago 2019: Zwiastun szóstego sezonu „The Clone Wars”

YouTube
20

Dosłownie przed chwilą do sieci trafił zwiastun pokazany na panelu „The Clone Wars Sneak Peek”. I, jak się okazuje, oficjalnie nie będzie to siódmy sezon serii, lecz szósty - może dlatego, że część nieukończonych odcinków trafi w jego skład. Serial trafi na platformę Disney+, niestety nie podano kiedy. Gdy pojawi się lepsza wersja zwiastuna, podmienimy filmy.



News z informacjami z panelu jest w drodze. Czekajcie cierpliwie!

Zapraszamy do dyskusji na forum.

„The Clone Wars” było zbyt brutalne dla Disneya

Różne
20

Od lipca wiemy, że w przyszłym roku na platformie streamingowej Disneya czekają nas nowe odcinki serialu „The Clone Wars”. Na razie większych newsów nie ma, ale tu trudno się dziwić, gdyż do premiery zostało jeszcze sporo czasu. Do tej pory wypowiadali się głównie aktorzy, którzy mówili jak dobrze jest wrócić do „rodziny”. Najciekawsze informacje na pewno pochodzą od Toma Kane'a, który poinformował, że nagrał pięć odcinków. Nie musi to koniecznie oznaczać, że powróci w roli Yody, bo pamiętajmy, że tak naprawdę występował w każdym epizodzie jako narrator.

Pewną ciekawą sprawę poruszył natomiast Daniel Logan w rozmowie z Comicbook. Filmowy i serialowy Boba Fett stwierdził, że TCW zostało anulowane w 2013 roku, bo było dla Disneya „zbyt brutalne”. Aktor zdradził też, że nagrał jeszcze siedem odcinków, w których Fett robił „naprawdę fajne rzeczy” i stawał się prawdziwym łowcą nagród. Daniel nie ma pojęcia, czy znajdą się one w sezonie „The Clone Wars Revival”.

Na razie mamy jedną scenę z aktu o Bobie i Cadzie, ale kto wie, o co dokładnie chodziło aktorowi, gdy mówił o okrutnych momentach.



Słowa Logana tylko potwierdzają to, o czym nieoficjalnie mówi się od dawna. Po skasowaniu TCW Lucasfilm wydał oświadczenie, w którym stwierdzono, że animacje „podążą w nowym kierunku” i faktycznie wówczas też ogłoszono powstanie „Rebeliantów”, w których poziom przemocy znacznie spadł. Zresztą swego czasu TCW mocno obrywało zwłaszcza od rodziców dzieci oglądających serial. Były zarzuty o używanie niewłaściwego języka (na przykład parę razy „What the hell”), pokazywanie tortur czy rzekomo nagich kobiet (chodzi o chodzące w bardzo dopasowanym body Twi'lekanki). Po pewnym czasie Cartoon Network samo zaczęło wprowadzać cenzurę, jak choćby w słynnej scenie pocałunku Asajj Ventress i komandora Colta czy dekapitacji Pre Vizsli i członków Czarnego Słońca. W końcu nawet wiceprezydent Netfliksa, Sean Carey, po zdobyciu praw do emisji stwierdził, że seria zrobiła się zbyt mroczna nawet jak na CN.

Pozostaje zatem pytanie czy nowe odcinki serialu zostaną w jakikolwiek sposób okrojone z przemocy, czy jednak brutalne sceny nie zostaną wycięte. Na logikę wydaje się, że raczej ta druga opcja. Po pierwsze i najważniejsze, serial nie będzie leciał na Disney Channel czy XD, a kanały te mają swoje wytyczne odnośnie pokazywanego materiału. Platforma streamingowa na pewno da większą swobodę. Po drugie, firma na pewno zdaje sobie sprawę, że głównym targetem serii nie będą nowi fani - dla nich bowiem cztery lata temu przewidziano „Rebeliantów”, a teraz „Ruch Oporu” - tylko ci, którzy na niej wyrośli, czyli dzisiejsi 16-20-latkowie. A ci raczej woleliby zobaczyć coś mroczniejszego. Ale na oficjalne wieści pewnie poczekamy jeszcze z kilka miesięcy.

Zapraszamy do dyskusji na forum.

P&O 299: Kim jest Gran-Jedi w pałacach Ziro i Jabby?

5



Dziś pytanie o pełnometrażowy pilot „Wojen klonów” i używane w nim modele i jeden z tricków używany przez ekipę Dave’a Filoniego.

P: Kim był Gran, który nosił szaty Jedi w pałacach Ziro i Jabby Huttów w filmie „Wojny klonów”?

O: Jeśli przyjrzysz się dokładnie, zobaczysz kilku osiłków Granów w towarzystwie Ziro i Jabby, noszących wyglądające znajomo szaty Jedi, z godłem Jedi na ramieniu. Z powodu małej liczby opracowanych modeli, na początku produkcji „Wojen klonów” używano wielokrotnie tych samych elementów, by zapełnić sceny. Dlatego ekipa „Wojen klonów” użyła ciała Obi-Wana Kenobiego dokładając do niego głowę Grana. Żaden z tych Granów nigdy nie został nawet nazwany i nigdy nie mieli mieć nic wspólnego z Jedi.

Tydzień animacji: „The Clone Wars” oczami fana Legend

Gunfan
15



Serial „The Clone Wars” ma obecnie rzesze fanów, ale nie można zapominać, że jego początki nie były wcale takie różowe. W ogniu krytyki znalazła się przede wszystkim niezgodność z ówczesnym kanonem. W ramach tygodnia animacji chcielibyśmy Wam zaprezentować tekst Gunfana, który przybliży Wam tamte czasy oraz udzieli odpowiedzi na pytanie: czy starsi fani też mogą cieszyć się serialem?

Ach, „Wojny klonów” Filoniego. Słynne Te Ce Wu. Ta kultowa (w niektórych kręgach) animacja obchodzi w tym roku dziesięciolecie, a przez ten czas stała się dużą marką, zdobyła serca wielu fanów i ogólnie stanowi ważną część współczesnego uniwersum SW, więc… napiszę o niej co nieco. Tak bardziej osobiście, a zwłaszcza z punktu widzenia wielbiciela skasowanego Expanded Universe.

Ogłoszenie prac nad TCW wywołało reakcje dość różne, bo z jednej strony mieliśmy dostać poniekąd następcę znakomitych „Clone Wars” Tartakovsky’ego, ale z drugiej okazało się nagle, że według twórców Anakin miał przez cały okres wojny padawankę. Anakin! Najmniej nadający się na pedagoga ze wszystkich Jedi będzie miał uczennicę! W dodatku wyjętą z kapelusza, bo przecież w „Zemście Sithów” nie ma po niej śladu. Herezja, skok na kasę, celowanie w dziecięcy (i dziewczęcy) target – to były głosy krytyki już wtedy. I ja byłem wśród marudzących, a i dziś w pewnym stopniu mogę się pod tymi głosami podpisać.



Potem pojawił się film kinowy wprowadzający w realia serialu, a będący zasadniczo zlepkiem pierwszych trzech przerobionych na długi metraż odcinków. I o ile miło było mi przejść się do kina na „Star Wars” po trzyletniej wtedy przerwie (tyle minęło od „Zemsty Sithów”), to filmem, delikatnie mówiąc, zachwycony nie byłem. Nie polubiłem Ahsoki Tano i jej relacji z mistrzem, odrzucił mnie motyw syna Jabby, a także drażnił mnie fakt, że na dzień dobry dostaliśmy tu pojedynek Anakin/Dooku (z którego, jak ze wszystkich późniejszych, nic nie wynikło), ledwie chwilę po „Ataku klonów”. Ten ostatni motyw irytuje mnie, bo ówczesne Expanded Universe starało się nie dopuszczać do zbyt częstych spotkań kluczowych postaci, by nie rozmywało się znaczenie tych spotkań, tymczasem w TCW tego typu akcje (Kenobi/Grievous oraz Anakin/Dooku zwłaszcza) zdarzają się co chwilę.

To wszystko nie nastroiło mnie pozytywnie do serialu, którego emisja rozpoczęła się niedługo później. Ale mimo to oglądałem, i czasem było całkiem fajnie – pierwszych pięć odcinków bardzo daje radę, potem jest różnie, ale trylogia Ryloth i finał sezonu pierwszego znów pokazuje potencjał serii. Jednak pełno było też w tym wszystkim takiej średniości, lub elementów ewidentnie nie skierowanych do mnie (pojedynek droidów, gadające non-stop roboty B1, Separatyści ciągle dostający po czterech literach, podczas gdy głównym bohaterom udawało się wszystko) oraz innych wad, o których niżej. Ale mimo mieszanych uczuć dociągnąłem do początkowych odcinków drugiego sezonu, kiedy to dostajemy drugą bitwę o Geonosis. Bitwę ukazaną niesamowicie, brutalną i bezpardonową, ale… zepsutą przez Anakina i Ahsokę, radośnie się przekomarzających i podliczających skoszone droidy niczym Gimli z Legolasem, podczas gdy wokół masowo giną klony. A potem jeszcze pałę goryczy przegiął odcinek 2x06, gdzie pojawia się Luminara z Barissą i one są tak bardzo, stuprocentowo dżedajowe, podczas gdy ten niewydarzony duet A&A to jakieś marne podróby rycerzy, które każą nam oglądać jako głównych bohaterów…

Po tym odcinku przestałem oglądać TCW. Skumulowały mi się minusy, że tak powiem. Raz, że nie mogłem dłużej patrzeć na relację Ahsoka/Anakin (nasiąknąłem w prequelach i EU tym, jak powinien zachowywać się Jedi i jego padawan, a oni zachowywali się odwrotnie), na używanie tych ich dziecinnych przydomków („Snips”/„Skyguy” a.k.a. „Smark”/„Rycerzyk”) i ogólny brak poszanowania zasad wszelakich. Dwa, że serial zaczął bardzo swobodnie traktować to, co było dotąd kanonem, ignorując lub zmieniając dowolnie elementy Expanded Universe, choć równocześnie twórcy ciągle doń nawiązywali, niekoniecznie wiernie. Narobiło się więc nieścisłości na linii TCW-Expanded Universe i nie były to po prostu drobne wpadki, jakich i wcześniej w obrębie kanonu nie brakowało, tylko świadome olewanie przez twórców serialu tego, co ustalone było przedtem w innych źródłach. A to mi się cholernie nie podobało.

I tak minęło kilka lat. Miałem po drodze krótki moment, kiedy chciałem wrócić do serii i obejrzeć przynajmniej te lepsze, poważniejsze odcinki, ale na dłuższą metę nic z tego nie wynikło. Olałem temat i znów minęło dużo czasu. Aż do pamiętnego kwietnia 2014, kiedy to Disney, nowy właściciel marki „Star Wars”, postanowił skasować całe dotychczasowe Expanded Universe i odtąd traktować je jako niekanoniczne Legendy. Pomijając wszystkie inne konsekwencje tego manewru, miał on duży wpływ na moje obecne podejście do „Wojen klonów”. Kluczowy wręcz.



No bo wiecie: kiedy TCW startowało, kanon był teoretycznie jeden. Nie idealny, ale z grubsza spójny, dlatego wszelkie świadome olewanie go przez twórców serialu irytowało. Mieszało fanom w układaniu sobie wszystkiego w głowie jeszcze bardziej, niż jakieś pojedyncze drobne wpadki i nieścisłości między ówczesnymi książkami, komiksami i grami. Mnie też mieszało, a w dodatku drażniło mnie, że Lucasfilm każe mi za nadrzędne wobec EU uważać motywy, które mi się wcale nie podobały (okoliczności „wskrzeszenia” Maula chociażby). Ale teraz?

Teraz nie ma już jednego kanonu. W obecnych realiach nie ma co się przejmować spójnością TCW z czymkolwiek innym, więc najlepiej nie tracić na to czasu i spojrzeć na ten serial pod innym kątem. Jakościowym mianowicie. Czy to dobry serial? Czy to dobre Star Warsy? Czy starszy fan, również fan ś.p. Expanded Universe, będzie miał z niego jakąś radochę?

No więc – tak. Trzy razy tak. Oczywiście z wieloma zastrzeżeniami, bo „Wojny klonów” są w moich oczach serią diabelnie daleką od doskonałości. Ale ogólnie oceniam je teraz pozytywnie, diametralnie inaczej niż kiedyś.

Zacznę od minusów, to znaczy tych, których dotąd nie wymieniłem, bo powyżej macie już niezłą litanię. Oczywiście wszelkie sprawy związane z niespójnością TCW ze starym EU tu pomijam, bo już ustaliliśmy, że to przestało mieć znaczenie. Pomijam też zarzut, że fabuła niejednego odcinka tego serialu jest… dziecinna. No bo jaka ma być? To serial dla dzieci. I tak ma niemało dojrzałych motywów, więc jak mi wrzucą od czasu do czasu motyw typu „pojedynek droidów” to nie marudzę, tylko idę dalej. Kiedyś marudziłem, owszem, jak wspomniałem na początku. Przeszło mi.

Ale jednak trochę elementów nadal mnie drażni. Początkowa niepokorność Ahsoki chociażby, bo tak zachowująca się panna powinna według mnie szybciutko wylecieć z Zakonu. Niestety trafiła na takiego, a nie innego mistrza i w związku z tym jej (i jego) wyczyny nie uległy długo żadnemu utemperowaniu. I te ich wspomniane już tutaj ksywki, nie licujące moim zdaniem kompletnie z powagą stanowisk, które piastowali, jak i z relacją mistrz-uczeń. „Snips?” „Skyguy?” Trzymajcie mnie, bo nie zdzierżę. Powtarzam się, ale na to mogę marudzić do znudzenia.

Z innych wad serialu wymieniłbym jeszcze rozjazd chronologiczny oraz nudne (w większości) odcinki z akcją na froncie. Ta pierwsza kwestia to skakanie fabuły w tę i we w tę, bo twórcy nagle w sezonie drugim lub trzecim postanawiają zrobić prequel (lub sequel) do jakiegoś odcinka z sezonu pierwszego i widz czasem głupieje kompletnie od tego. Opowieści z frontu zaś są w TCW mocno nudne, niby dużo się dzieje, są bitwy i akcja, klony leją się z droidami, ale jest to wszystko ciągle na jedno kopyto. Autentycznie mocniej ruszały mnie bardziej kameralne, spokojniejsze odcinki, zawierające nieraz o wiele większą dozę kreatywności.



Ale dlaczego właściwie polubiłem ten serial? Bo jest dobry, mimo wszystkich wad. Plusy przeważyły nad minusami. Wiele razy zaskoczył mnie dojrzałością podejmowanej tematyki (relacje między klonami, kwestie tego, jak one postrzegają swój obowiązek wobec Republiki, ukazanie Separatystów jako zwykłych ludzi niekoniecznie chcących wojny), cynizmem politycznych machlojek (poziom rodem z prequeli - intrygi, zamachy, senator Kaminoan chcąca przedłużenia konfliktu, by móc nadal sprzedawać Republice kolejne partie klonów), a czasem po prostu wywoływał zachwyt najróżniejszymi sekwencjami (partia muzyczna na Nal Hutta, łowy na porwanych padawanów w wykonaniu Trandoshan, odbicie Ziro przez Cada Bane’a itd.). Nawet tak słabo wyglądający na papierze odcinek, jak ten o Ahsoce usiłującej odzyskać skradziony miecz świetlny, okazał się świetny i kazał mi nie oceniać już książki po okładce w przypadku TCW.

W dodatku ta seria to chwilami naprawdę znakomite „Star Wars”. Klimat wylewa się po prostu z ekranu, wszędzie pełno znajomych rekwizytów, ras i smaczków. Niemało gwiezdnowojennej filozofii też tu twórcy przemycili. I mimo, że marudzę na niektóre bitwy, to iście filmowego rozmachu nie mogę im odmówić. Design i piękno wykonania niektórych lokacji powalają, wystarczy spojrzeć na wygląd Coruscant (moje ulubione dolne poziomy), Mon Cala, Geonosis, Mortis czy Mandalory. W dodatku na szczęście serial nie kręci się wyłącznie wokół Anakina i Ahsoki, bohaterów jest wielu, co pozwala na ukazanie jeszcze większego skrawka Galaktyki i przeróżnych motywów fabularnych.

A ile radości TCW dostarczy fanowi starego kanonu? Cóż, mnie dostarcza mnóstwo, ale ja mocno wyluzowałem. Obawiam się, że ortodoksyjni wielbiciele Expanded Universe nie mają tu czego szukać, za dużo elementów będzie ich drażnić. Przepisem na sukces jest tu więc pogodzić się z tym, że Legendy są już tylko Legendami, i skupić się na czym innym, niż nieścisłości. Jeśli ktoś potrafi tak podejść do sprawy, a także nie odrzucą go inne wady serialu, to ma szansę polubić dzieło Filoniego i spółki.

Ja po latach krzywego patrzenia na „Wojny klonów” spojrzałem wreszcie na ten serial z sympatią. I choć nadal uważam CW Tartakovsky’ego za lepsze (to się pewnie już nigdy nie zmieni), to jednak - choć ostrożnie - polecam „The Clone Wars” tym, którzy ich jeszcze nie widzieli.

Wszystkie atrakcje tygodnia animacji znajdziecie tutaj.

Tydzień animacji: „Wojny klonów” (2003-2005)

15



„Mroczne widmo” sprzedało się bardzo dobrze, ale już „Atak klonów” miał pewna zadyszkę. Z różnych powodów, także rosnącej konkurencji na rynku blockbusterów. Przerwa między kolejnymi epizodami, wynosząca trzy lata, nie wszystkim się podobała. Hasbro zaczęło sugerować Lucasfilmowi, iż przydałoby się coś pomiędzy filmami, co podtrzymywałoby zainteresowanie sagą. Lucasfilm zaś szukał sposobu by lepiej promować „Zemstę Sithów”. Pierwszy animowany serial gwiezdno-wojenny tego stulecia (i tysiąclecia) to nic innego jak dobrze przemyślana kampania reklamowa.



Historia „Wojen klonów”



Gdy już pojawił się pomysł, trzeba było pomyśleć o wykonaniu. Hasbro zasugerowało by porozmawiać z Cartoon Network, z którym współpracowało przy serii „Transformers”. Ci zaś wskazali na Genndy’ego Tarakovsky’ego, który akurat skończył pracę nad „Samurajem Jackiem”.

Doszło do spotkania Genndy’ego i Lucasfilmu, w wyniku którego uzgodniono, że będzie to projekt składający się z krótkometrażowych odcinków, od trwających minutę po 3 do 5. Ostatecznie wyszły to mniej więcej 3 minutowe odcinki podzielone na dwie serie.

Tartakovsky miał swoją wizję serialu. Chciał by to było coś w stylu „Kompanii braci”, gdzie każdy odcinek jest o innej bitwie w trakcie Wojen klonów. Chciał też klasycznej animacji, no i pewnego nawiązania graficznego do studia Nelvana. W końcu na ich produkcjach dorastał i dobrze je wspominał. Lucasfilm i Cartoon Network przystały na ten pomysł. Od razu zamówiono dwa sezony.

I tu jedna ciekawostka, która wiąże się z ilością sezonów. Otóż początkowo zamówiono dwa, składające się po dziesięć odcinków. Trwały one sumarycznie koło godziny i były dość jednorodne. Z czasem „zlały” się i zaczęto je traktować jak jeden sezon. Trzeci sezon stał się tym samym drugim. Tak to też jest wydane na DVD, gdzie płyta pierwsza to sezon 1-2, a druga sezon 3 (choć ma numer 2).



Istotny wpływ na sagę



O ile serial początkowo raczej był tylko i wyłącznie sposobem na podtrzymanie zainteresowania sagą, o tyle, końcówka drugiego sezonu zapisuje się na stałe w historii uniwersum. Z dwóch powodów. Pierwszy to bezpośrednie nawiązanie do animacji z „Holiday Special”. Tam wprowadzono Bobę Fetta, tu generała Grievousa, czyli nowy szwarccharakter z Epizodu III. Ale na tym nie koniec. Miało być interaktywnie, więc Cartoon Network zorganizował głosowanie, którego nowego Jedi powinno się wprowadzić w serialu. Do wyboru byli trzej Roron Corobb, Voolvif Monn i Foul Moudama, wygrał Monn. Dwaj pozostali pojawili się w trzeciej serii.

Trzeci sezon to zdecydowana zmiana konceptu serialu. Skoro już robimy wprowadzenie do Epizodu III, dlaczego nie zrobić tego na całego? Tyle, że nie da się tak zrobić w 20 trzyminutowych odcinkach. Zdecydowano się więc na pięć trwających od 12 do 15 minut, ale skoncentrowanych już nie tylko na samej akcji, ale również i fabule.

Było to swoiste wprowadzenie do „Zemsty Sithów”. Zresztą niejedno. Tym razem Lucasfilm dość dobrze skoordynował ten projekt, także książkowo i komiksowo. Na szczególną uwagę zasługuje tu powieść Labirynt zła Jamesa Luceno, która dzieje się w trakcie serialu i niektóre wydarzenia się pokrywają, czasem niestety też różnią. Widać to w szczególności w polskim tłumaczeniu, które niestety nie bazuje na finalnej wersji powieści. Amber chcąc wydać ją przed premierą dał do tłumaczenia wersję roboczą przed ostateczną redakcją. Ostatecznych poprawek w tekście oryginalnym już nie uwzględniono w tłumaczeniu. Choć tu warto przypomnieć, iż Amber nie jest jedynym wydawnictwem (na świecie), które dopuściło się takiego zaniedbania.

Premiera „Wojen klonów” także była naprawdę nowoczesna. Bo oprócz emisji w telewizji, fani na całym świecie mogli oglądać odcinki online, pod warunkiem, że mieli wykupione członkostwo Hyperspace (czyli fanklubie oficjalnej i przy okazji bardzo prymitywnej i raczkującej wówczas pseudo-platformy streamingowej).



Pierwszy sezon wyświetlano pod koniec 2003 roku, drugi wiosną 2004, trzeci zaś w marcu 2005.

Warto dodać, że serial z jednej strony czerpał z tego, co stworzyła Nelvana, z drugiej w pewien graficzny sposób zainspirował kolejną iterację „Wojen klonów” za którą odpowiadał tym razem Dave Filoni. Tam też przetrwała Asajj Ventress jedna z nowych bohaterek, wprowadzona w tym serialu.

„Wojny klonów” zostały wydane na DVD – o czym wspominaliśmy wyżej. Niestety nie w Polsce. Obie części były sprzedawane jako osobne płyty. Przez pewien czas serial był tez do obejrzenia na oficjalnej, ale zniknął w czeluściach dziejów. Kto wie, może wróci z resztą przy okazji platformy streamingowej?

Spis odcinków znajdziecie tutaj. Był też adaptowany w formie fotokomiksu, a także fanowskich adaptacji.

Więcej atrakcji tygodnia animacji znajdziecie tutaj.

Archiwum wiadomości dla działu "Wojny Klonów"

Loading..

Ustawienia


Ustaw kolejność w prawej i lewej sekcji.
Możesz przesuwać elementy również pomiędzy nimi.